|
Olijfpluk in Palestina ... een maand later
|
|
| Vandaag ontving ik een mail van Baha, de leider van Alternativm Tourism Group, de organisatie die de mij begeleid heeft op mijn inlevingsreis doorheen West Bank. Zoals iedereen onder ons dezer dagen, wenste hij me een zalig kerstfeest en veel geluk in het komende nieuwe jaar. Wat zijn boodschap echter verschillend maakte, is de sfeer waarin hij vertoeft wanneer hij mij deze wensen van vrede en liefde brengt. Deze warme woorden van het Midden Oosten worden gedragen door een nare kille achtergrond waar liefde en vrede ver te zoeken zijn. Er zijn dit jaar al meer staakt-het-vuren bestanden aangekondigd, dan dat ik woorden kan vinden om mijn kerstwensen over te brengen. De intentie is verschillend. De oprechtheid ontbreekt. |
.jpg) |
| Het politieke schouwtoneel is een façade die al de gruwel erachter wenst te verbergen. De muur van vrede en veiligheid met minder in-en uitgangen dan er terug te vinden zijn in de Zoo van Antwerpen. Zelfs dieren verdienen beter. De huisafbraken die sommigen onder ons met lede ogen hebben kunnen aanschouwen, terwijl de Israëlische invasie in Betlehem aan de gang was, zijn geen fantasie. De hondentoiletten hier in België zijn ruimer dan de verblijfplaatsen waar sommige Palestijnen moeten samenhokken in de vluchtelingenkampen. De sleutel van hun ouderlijk huis hebben ze nog steeds op zak in de hoop het recht tot terugkeer ooit te kunnen uitvoeren, maar hun hoop hebben ze verloren. Langzaam maar zeker bouwt men de nederzettingen, de zogenaamde vredigklinkende “neighbourhoods”, verder uit. De natuurlijke bevolkingsaangroei gaat men in de hand werken met Amerikaanse subsidies. Biljoenen dollars worden er ieder jaar van Amerika naar Israël versluisd voor de ontwikkeling van nucleaire technische hoogstandjes. Olmert werd onlangs op het matje geroepen omdat hij zijn neus voorbijpraatte over de geschatte 200 kernkoppen waarmee zijn land zich bij de “balance of terror”-politiek van de andere kernmogendheden kan voegen. De illegale landconfiscaties, de bypassroads, de hekken, de checkpoints, de muur,… Een mens raakt er zo onverschillig van doordat het onrecht zijn petje teboven stijgt. |
| Eén van de ergste haarden van bezetting op onze reis door West Bank, was voor mij Hebron. De elites nemen de hoogste verdiepingen terwijl het kruipvolk onderaan de huizen bevolkt. Alsof dat nog niet genoeg was, hangt er een net boven de Palestijnen hun hoofden dat het afval dat de kolonisten naar beneden smijten, opvangt. Eén van de zovele dagelijkse vernederingen waarmee de Palestijnen hebben leren leven. Wat echter erger is zijn de invasies in huizen van soldaten die alles kort en klein slaan, kolonisten die schoolgaande kinderen bekogelen met stenen, een kind dat overreden wordt louter omdat het de Palestijnse nationaliteit draagt, hoe haatdragend kan een volk zijn? En blijkbaar is het racisme nu ook al uitgedragen naar iedereen die zich het lot van de Palestijnen aantrekt. Op 18november 2006 is een Zweedse hulpverleenster haar kaakbeen gebroken door kolonisten terwijl ze de kinderen in Hebron veilig naar school probeerde te begeleiden. De situatie schreeuwt om aandacht. De solidariteitsactie die wij als internationalen er betoogden met de Palestijnse boeren door hun te helpen bij de olijfpluk is mooi, maar er wacht een grotere taak voor ons en eenieder van ons die de feiten en de waarheid onder ogen durft te zien. Gaan we Baha en alle Palestijnen die hetzelfde lot toegedaan zijn, gaan we hen nog decennia laten wachten op die boodschap van vrede en liefde? |
| Al lijkt het naïef de gedachte te kunnen opboksen tegen geld en macht van de Joodse lobbying, eendracht maakt macht (de rivaliteit tussen Hamas en El Fatah is momenteel het grootste kwaad). Eén van de meest intense ervaringen die me is bijgebleven is het gesprek dat ik had met een Palestijnse oude man in Hebron. De groene luiken van zijn winkel openden zich voor de weinige buitenlandse toeristen die hun geld laten rinkelen. Om mijn solidariteit te betonen wilde ik van hem een kralenketting kopen waarmee je steentje voor steentje Allah vergiffenis vraagt voor je zonden. Ik mocht echter niet betalen want hij had een dochter “gehad” van dezelfde leeftijd en hij vertelde me dat het leven van een student zo al hard genoeg is; en door te luisteren naar hun verhaal betuigde ik al voldoende mijn steun… Ironisch. Hoe rotter het leven, hoe zuiverder het hart. De gastvrijheid, de hartelijkheid, de intense verwelkomingen en de warmte die dit onderdrukte volk uitstraalde naar mij naar toe, die warmte wens ik eenieder van ons met kerstmis toe… |
| Zalig Kerstmis! |
Tekst: Els Mosselmans
|
|
|
|
|
.jpg)
.jpg)