Editoriaal Erkenning Palestina signaal voor Israël

Editoriaal

 

Erkenning Palestina signaal voor Israël

 

Na de vijftig dagen durende Israëlische Gazaoorlog, waarbij meer dan 2100 hoofdzakelijk Palestijnse burgers het leven verloren, na de eenzijdige voortzetting van het Israëlisch bouwbeleid voor de kolonisten in de bezette Palestijnse gebieden en na het saboteren van de vredesgesprekken door Israël, vonden een aantal Europese landen en parlementen het welletjes en hebben ze de erkenning van een Palestijnse staat op de politieke agenda gezet.

Het begon met Zweden dat op 30 oktober 2014 de Palestijnse staat erkende. Daarnaast stemden de Britse (13 oktober), Ierse, Franse, Spaanse en Portugese parlementsleden moties om de Palestijnse staat door hun respectievelijke regeringen te laten erkennen. Ook het Europees Parlement keurde op 17 december een resolutie goed om Palestina als staat te erkennen. België bleef niet achter, maar de regeringspartijen koppelen vier voorwaarden aan een erkenning “die op het meest geschikte moment dient te gebeuren”: Europa moet hierover overeenstemming vinden en het moet het sluitstuk zijn van onderhandelingen tussen Israël en Palestina. De Palestijnse regering moet ook in de Gazastrook autoriteit hebben en de erkenning geldt voor het gebied binnen de grenzen van voor juni 1967 die eventueel met wederzijds akkoord kunnen gewijzigd worden.

Een resolutie of erkenning heeft geen dwingende karakter, maar louter een symbolische en beperkte waarde. Daarenboven worden essentiële kwesties, zoals de terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen van 1948 of de gelijkberechtiging van de Palestijnen binnen Israël, niet geregeld.

Toch mag men de signaalfunctie van een erkenning niet onderschatten. Het is een oproep aan Israël om de onderhandelingen te hervatten en een ruggensteun voor de Palestijnse onderhandelaars.

 

Als het de Europeanen menens is, zouden ze het Associatieverdrag met Israël moeten opzeggen

De pro-Israëlische propaganda wil ons doen geloven dat een Palestijnse staat slechts erkend kan worden als eindresultaat van een onderhandeling. Volgens deze logica is de erkenning van de Palestijnse staat een eenzijdige handeling. Maar wat te denken van de eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring van Israël op 14 mei 1948 door Ben Goerion en de daarop volgende vraag om internationale erkenning van Israël. Dit wordt blijkbaar nooit in vraag gesteld.

Een andere opwerping tegen de erkenning is de verdeeldheid tussen de Palestijnen van de Westelijke Jordaanoever en die van de Gazastrook. Maar het is Israël die de Palestijnen tegen elkaar wil opzetten, de verdeeldheid in de hand werkt en deze handig uitspeelt in het kader van de wel beproefde tactiek van verdeel en heers.

Ten slotte zeggen de tegenstanders van de erkenning dat deze niet mogelijk is  zonder een akkoord over de duidelijke omschrijving van de grenzen van de Palestijnse staat. Maar Israël werd internationaal erkend zonder dat de grenzen definitief vastliggen. In de Israëlische onafhankelijkheidsverklaring van 14 mei 1948 staat niets over de grenzen van Israël. En tot vandaag heeft Israël haar grenzen niet vastgelegd, en durft ze deze ook regelmatig wijzigen (tegen het Internationaal Recht in, maar wie controleert dit?).

De goedkeuring van de erkenning van een onafhankelijke Palestijnse staat door het Europees Parlement komt wel vrij laat. Heel wat internationale waarnemers geloven inderdaad steeds minder in de haalbaarheid van een tweestatenoplossing. Er blijft van het Palestijns grondgebied niet veel meer over door de bouw van de muur, van woningen en autowegen voor kolonisten, en door de uitbreiding van natuurparken en verboden militaire zones.

Als het Europeanen menens is en als de Europese Unie echt druk wil uitoefenen op Israël, dan zou de Europese Unie het Associatieverdrag met Israël onverwijld moeten opzeggen, of blijft het bij mooie woorden ? Daarom sluiten steeds meer burgers zich aan bij geweldloze acties om druk te zetten op de politici, de EU en Israël.

We wensen onze lezers, sympathisanten en schenkers een goede gezondheid en een gelukkig en strijdbaar 2015. We nodigen jullie uit op onze nieuwjaarsreceptie van vrijdag 23 januari om 18 u op het secretariaat, Vierwindenstraat 60, 1080 Sint-Jans Molenbeek. Een uitnodiging en programma wordt nog later verstuurd.

 

Het redactieteam                                                                Brussel, 26 december 2014

 

 

 

© Palestina Solidariteit vzw 2016